Doen

Welstendige ontwikkeling heeft als missie, het bouwen Supermanvan een maatschappij waar bestendig welzijn voorop staat. Dit idee weet veel mensen aan te spreken, maar is zoiets ook concreet uit te werken? De wereld is oneindig complex en de maakbaarheid is maar heel beperkt, zelfs een machtig land als de VS ervaart dat keer op keer.

Er is geen gebrek aan goede ideeën, voor een betere wereld. Zo is er bijvoorbeeld het televisie programma Tegenlicht. Het presenteert zichzelf als “het belangrijkste informatieve televisieprogramma, waarin nieuwe ideeën en trends worden onderzocht binnen de wereld van politiek, economie, maatschappij en wetenschap.” Een keur aan ideeën en trends komt voorbij. Lees verder …

De kluwen van problemen, ideeën en trends lijkt niet te ontwarren. Is de wereld te divers en ingewikkeld voor grote ideeën? Deelproblemen dichterbij een oplossing brengen, met vallen en opstaan experimenteren en de evolutie doet de rest. Dan wordt weliswaar miskend dat al de problemen met elkaar zijn verbonden, maar het gaat de mensheid gestaag beter dus zo slecht is die werkwijze ook niet!

Toch blijft er iets knagen. KnaagbeerIs het niet mogelijk om tot een meer geïntegreerde kijk op ontwikkeling te komen? Bestendig welzijn willen we allemaal, zou daar niet een begin kunnen zitten? De maakbaarheid van de samenleving mag dan grotendeels op een illusie berusten, maar toch is er wel iets mogelijk. Is de samenleving zo in te richten dat die goede voorwaarden geeft om tot welzijn te komen? Werken we daar al niet intuïtief en stilzwijgend aan? En zo ja, zou een meer expliciete werkwijze niet tot betere resultaten kunnen leiden?

Hoe kunnen we de wereld beter inrichten opdat mensen gelukkiger worden? En, hoe kan de transitie naar de duurzame samenleving maximaal momentum krijgen? Wanneer we bij deze vragen beginnen dan komen er vanzelf andere vragen in beeld. Wellicht ontstaat er zo een coherente visie, waarmee eenduidig is te werken aan deelproblemen? Een visie die overzicht kan samensmeden met inzicht, idealisme met realisme en wijsheid kan laten zegenvieren boven technocratisch werken, wat zou dat mooi zijn.

Misschien is het nog beter om bij een andere serie vragen te beginnen. Wat is nastrevenswaardig? Welke dogma’s liggen er achter ons denken? Kunnen economische maten overal volstaan of moeten we een niveau dieper gaan: naar een dieperliggend begrip van waarden? Kan het idee van WO structurerend uitwerken en kan ons dit op een minder hobbelig ontwikkelingspad krijgen?